jak żyć w związku bez miłości

Premiera: 1980. 12. 26. Gatunek: Film psychologiczny, Film obyczajowy. Barwny, 2870 m, 99 min. Lokacje: Warszawa. Ewa Bracka - młoda dziennikarka z popołudniowej gazety, podczas jednego z nocnych rajdów reporterskich z milicją trafia do hotelu robotniczego, gdzie robi zdjęcia młodej pijanej dziewczynie, zamieszanej w awanturę. Znany terapeuta Andrzej Wiśniewski twierdzi, że w zdrowych emocjonalnie związkach śmieci wyrzucają się same, pies jest zawsze wyprowadzony, a partnerzy bez demonstrowania wielkiej miłości czują się szczęśliwi i bezpieczni. Zaufanie do partnera - to ważne w każdym związku. Gdy grasz w domu rolę bojowniczki, grozi ci samotność Bez trudu i dość szybko otrząsam się z nieudanego związku. 21.s. Najlepsza miłość wyrasta z długotrwałej przyjaźni. 22.p. Głównym kryterium w wyborze partnera jest dla mnie to, jak zapatruje się on na moją rodzinę. 23.m. Kiedy on nie zwraca na mnie uwagi, pogarsza się moje samopoczucie fizyczne. 24.a. 60 poziom zaufania. Witam, rozstanie z bliską osobą jest niezwykle bolesnym doświadczeniem, tym bardziej, że mieliście Państwo wiele wspólnych planów na przyszłość. Minęło tak naprawdę niewiele czasu od rozstania, więc zrozumiałe jest, że bardzo Pan cierpi i trudno jest Panu pogodzić się z odejściem partnerki. Jak poczuć, że coś zależy ode mnie, w związku. Jest to zapis rozmowy, ze strony „pytania do psychologa” pomiędzy mną, a osobą podpisującą się „mała”. Mała zwróciła się do mnie z prośbą o komentarz – poradę, w związku z problemem w małżeństwie. To co było dla niej najtrudniejsze to brak zainteresowania ze strony Partnerbörse Für Akademiker Und Singles Mit Niveau. Mam kogoś, kto o mnie dba. Kto akceptuje mnie taką, jaką jestem. Kto przytula, gdy pozwolę, i grzecznie siedzi w kącie, gdy chcę być sama. Kto mi posprząta, gdy nie mam siły i nakarmi, gdy jestem głodna. Kogoś, kto mnie kocha. A ja do niego nic nie czuję. Ale gdy jest przy mnie, jestem szczęśliwa... Nie każdy związek oznacza szczęście i bezgraniczną miłość. Istnieje sporo osób uwikłanych w toksyczne i skomplikowane relacje. Zamiast radości otrzymują łzy, a zamiast wsparcia – kolejne rozczarowanie. Dlaczego więc ciągle tkwią w tym samym miejscu i nie decydują się na zakończenie niesatysfakcjonującego związku? Powodem mogą być fałszywe przekonania, które ciągle siedzą im w głowie. Jeśli nie potrafisz odejść od osoby, która nie daje ci szczęścia, poznaj kilka toksycznych myśli, które mogą być tego powodem. Nie znajdę sobie nikogo lepszego Niska samoocena może cię doprowadzić do poczucia lęku i obawy, że odchodząc od obecnego partnera nie znajdziesz sobie nikogo innego. Wydaje ci się, że masz małe szanse na poznanie naprawdę wartościowej osoby, a do tego zupełnie nie masz ochoty na poszukiwanie nowej miłości. Taka postawa pozbawia cię jednak szansy na zmianę twojego życia na lepsze, a do tego ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Jeśli zdarza ci się myśleć w ten sposób, koniecznie popracuj nad poczuciem własnej wartości. Samotność jest trudna Niektóre osoby godzą się na byle jaki związek, tylko po to, aby uciec przed samotnością. Bycie samym jawi im się jako coś szalenie trudnego i przykrego. Kiedy pozostajesz w nieudanym związku tylko dlatego, że boisz się zostać sama, musisz mieć świadomość, że prawdopodobnie nie zaznasz prawdziwego szczęścia. Tym, co trzyma cię u boku drugiej osoby jest bowiem strach przed samotnością, a nie wielka miłość. Dla miłości trzeba się poświęcać Możesz też być naprawdę zakochana i wierzyć, że wszelkie trudy i bolączki są naturalnym komponentem związku. Wyznajesz zasadę, że dla miłości trzeba się poświęcać, a prawdziwe życie nie jest usłane różami. Uparcie walczysz więc z pojawiającymi się trudnościami, nie zauważając, że za chwilę poświęcisz niemal wszystko dla słabej i wyniszczającej cię relacji. Nie chcę zaprzepaścić tyle wspólnego czasu Niezwykle częstym błędem, przez który ludzie tkwią w nieudanych związkach, jest poczucie żalu wobec czasu spędzonego wspólnie z drugą osobą. Im dłużej trwa ich obecna relacja, tym trudniej podjąć im decyzję o rozstaniu. Jeśli jesteś właśnie w takiej sytuacji, spróbuj zostawić swoją przeszłość za sobą, a skupić się jedynie na przyszłości. Czy na pewno chcesz marnować kolejne lata na związek, który daje ci więcej smutku niż prawdziwego szczęścia? „Nasz związek nie ma sensu. Jednak kocham Cię i nie potrafię od Ciebie odejść. Po prostu kochajmy się i niech będzie tak, jak dotychczas”. Takie słowa coraz częściej słyszą kobiety od mężczyzn, czekając przez lata na kolejny krok przybliżający do bycia naprawdę „razem”. Konsternacja, chaos, zamęt emocjonalny, poczucie bezradności wobec takiej odpowiedzi powoduje, że niekiedy kobieta pozostaje w związku bez perspektyw na dalszy jego rozwój, rezygnując z pragnień o cieple rodzinnego ogniska, dzieciach, wspólnym zamieszkaniu, planowaniu. Wydawałoby się proste co należy zrobić w sytuacji, gdy mężczyzna oznajmia kobiecie, iż „nigdy nie będziemy razem”. Jak pokazują historie moich pacjentek – odejście nie jest tak proste, gdyż kobieta znajduje się emocjonalnym potrzasku. Emocjonalna pułapka Na początku zwykle związek jest spełnieniem marzeń i najpiękniejszych pragnień obojga. Zwykle zarówno on, jak i ona wchodzą w związek z lekką dozą ostrożności jednakże to mężczyzna zwykle w takiej relacji zdecydowanie bardziej angażuje się w relacje, składa deklaracje miłości, snuje piękne plany na przyszłość. Dla kobiety, która zwykle ma za sobą trudne doświadczenia, dzieci z poprzedniego związku i dystans do charyzmatycznych wypowiedzi nie jest łatwe uwierzyć w prawdziwość i długotrwałość tychże wyzwań. Przez kilka miesięcy to kobieta broni się przed tym, aby zaufać słowom, a także pięknym przejawom uczuć swojego ukochanego, które choć są długo wyczekiwanymi – budzą niewyjaśniony wewnętrzny niepokój. Niekiedy ona na chwilę odsuwa się, a on w tym czasie panikuje-płacze lub zdesperowany przyjeżdża z kwiatami. Bywa, że ona wprost mówi o swoich obawach, które jednak obracane są w przejaw braku wiary w tak piękną i wyjątkową miłość czyniąc z niej osobę bardziej wycofaną i chłodną: – To wszystko, co mówisz jest piękne – mówi ona. – Jednak bardzo się boję, że to się skończy. – Ten związek jest wyjątkowy. Nigdy nikogo tak nie kochałem. Nie doświadczyłem nigdy czegoś podobnego. Tak będzie zawsze. Zaufaj mi – odpowiada on. Zwykle kobiety w takich relacjach są kobietami doświadczonymi życiem, niezależnymi życiowo i finansowo. Nie odczuwają wewnętrznej presji, aby z kimś być. Zwłaszcza, że często moment, w którym spotykają takiego mężczyznę to czas, w którym polubiły swoje życie bez udziału mężczyzn i zaczęły cieszyć się osobistym szczęściem. Zetknięcie się z długo wyczekiwaną „miłością” stanowi bardzo często ogromne wyzwanie. Ona się otwiera, a on ucieka W końcu po kilku miesiącach – mniej więcej po pół roku starań z jego strony i zapewnień o doświadczaniu najpiękniejszego uczucia na ziemi – ona czuje, że jest gotowa zaangażować się w pełni w relację i otwiera się na piękne przejawy miłości z jego strony. Kobieta zaczyna organizować więcej wspólnej przestrzeni, zapraszać do teatru, zaprasza na kolacje, przygotowuje niespodzianki, w bardziej otwarty sposób mówić o wspólnej przyszłości. Lecz największą niespodziankę przygotowuje on – mężczyzna nagle wycofuje się, „zamyka się w swojej skorupie”, „przygniatają go codzienne problemy”, uznaje, iż przez zaangażowanie w relację zaniedbał ważne sfery swojego życia i zamierza na nich bardziej się skoncentrować. W jednej chwili mężczyzna stwierdza, iż zakochał się jak szczeniak i było to niezbyt rozsądne więc zamierza przywrócić swoje życie do równowagi. Już nie przyjeżdża do niej stęskniony z bukietem kwiatów. Prawie nie spotyka się ze swoja partnerką, a czasami narzeczoną, za każdym razem znajdując ważny powód ku temu: jest zmęczony po pracy, musi zaopiekować się dziećmi, zdrowie mu szwankuje, te spotkania zbyt wiele go kosztowały, poczuł, że jego zaangażowanie było nierozsądne. Zdezorientowana kobieta zwykle podejmuje działania mające na celu ponowne otwarcie partnera na miłość i piękne uczucie. Obarczona poczuciem winy („przecież to ty byłaś zamknięta na naszą relację przez tyle czasu”) stara się okazać zrozumienie do potrzeb partnera stopniowo rezygnując z własnych pragnień. Wielokrotnie podejmuje poważne rozważania na temat tego czy odejść, czy zostać. Wiedząc jednak jak cudownym partnerem POTRAFIŁ być jej ukochany – żyje nadzieją, że kiedy on poukłada swoje sprawy- ich związek znowu odzyska ten cudowny blask. On od czasu do czasu bywa tym samym dżentelmenem, namiętnym, kochającym i oddanym partnerem, co podtrzymuje jej nadzieje i sprawia, że jeszcze bardziej pragnie doświadczać namiastki cudownego poczucia bycia kochaną. Mijają miesiące, a niekiedy lata, a on nadal pozostaje zamknięty w swojej „skorupie” tłumacząc, iż wycofanie to jego sposób na radzenie sobie z problemami. Trwając w ambiwalentnych emocjach podsycanych przez przejawy miłości z jego strony oraz nieustannym odrzucaniem i ignorowaniem jej potrzeb – kobieta próbuje jednak domagać się tego, co niosła obietnica zawarta w pięknych słowach i deklaracjach. Zaczyna wywierać presję na partnerze i prosić o spełnienie danych przyrzeczeń o mającej nie kończyć się nigdy miłości. Podejmuje wielokrotne próby rozmowy na temat przyszłości, które zwykle kończą się przerzuceniem odpowiedzialności za obecną sytuację na kobietę lub jeszcze głębszą emocjonalną ucieczką bo tak poważne rozmowy są dla niego już „nie do zniesienia”. Po rozmowie otrzymuje wiadomość sms: „Kocham Cię. To wiem na pewno”. Tęsknota, samotność i narastający żal Ona cierpi z tęsknoty i poczucia sprzeczności, które każdego dnia buduje on. On nie jest w stanie odpowiedzialnie stawić czoła wyzwaniu i podjąć zdecydowanych kroków w żadną ze stron- ani w celu ratowania umierającej relacji, ani uwolnienia się z pęt niewiadomej dotyczącej dalszych losów związku. Ostatecznie ona próbując odnaleźć rozwiązanie słyszy słowa wypowiedziane na początku tego artykułu. Mam poczucie, że podobne historie coraz częściej pojawiają się we współczesnych relacjach i niosą ogromne straty emocjonalne dla obojga. Przede wszystkim – brakuje w tych historiach klarowności i poczucia odpowiedzialności za uczucia, które się rozbudziło w drugiej osobie. Z pewnością osobiste wyzwania stojące przez każdym z partnerów mogą spowodować emocjonalny paraliż i trudność w podjęciu decyzji dotyczącej przyszłości relacji. Jednak utrzymywanie przez lata związku, który zdaniem jednego z partnerów „nie ma przyszłości” jest rozwiązaniem niosącym nieustanne straty emocjonalne spowodowane poczuciem braku pewności, bezpieczeństwa, wewnętrznej harmonii. Tego rodzaju relacja uniemożliwia planowanie przyszłości, a tym samym budowanie związku w oparciu o wspólne cele i wartości. Ludzi łączy miłość, lecz cena, jaką płacą bywa niekiedy zbyt wysoka. Zwłaszcza, jeśli przynajmniej jeden z partnerów marzył o prawdziwym domu, wspólnych dzieciach, wakacjach, wspólnym radzeniu sobie z wyzwaniami czy dzieleniem się radościami. Na emocjonalnej huśtawce W takiej relacji nastrój w związku uzależniony jest od dobrej woli i przejawów emocji ze strony wycofanego partnera. W związku przeważają przytłaczające emocje takie, jak niepewność, strach, nieustanne poczucie lęku, ambiwalencja, permanentny stres, emocjonalne kompromisy, poczucie winy, samotność, bezradność. Komunikacja w takiej relacji jest bardzo trudna, a nawet niemożliwa gdyż towarzyszy jej nieustanna presja, walka, chęć usprawiedliwiania się bądź wyrażanie narastającego żalu i rozpaczy. Jedna ze stron zaczyna się godzić na coraz większe ustępstwa pogłębiając poczucie osobistej zdrady własnych pragnień i potrzeb. W końcu zaczyna przeważać poczucie silnego dyskomfortu, które sprawia, iż relacja stopniowo umiera i pomimo, iż to bolesne- łatwiej jest być „osobno” choć nadal razem – partnerzy przestają ze sobą rozmawiać, spotykać się, zanika pożycie intymne. Jednocześnie pomiędzy partnerami funkcjonują wciąż żywe deklaracje miłości, które jednak nie odzwierciedlane poprzez codzienne podsycanie namiętności, wzajemnej fascynacji i drobne przejawy swoich uczuć – utrzymują tylko sztucznie przy życiu relację, której nikt nie ma odwagi zakończyć. Trudno jest to zrobić będąc zamkniętym w swoim świecie lub żyjąc oderwaną od rzeczywistości nadzieją na powrót pięknych przejawów miłości. Trudne pytania i ważne odpowiedzi W obliczu takich doświadczeń pojawia się mnóstwo pytań: Jaką osobistą potrzebę realizuje partner podtrzymujący relację w stanie nieustannej niepewności? Czego potrzebuje partner utrzymywany w ambiwalentnej relacji, aby podjąć decyzję co do swojego życia i związku? Co może pomóc kochającym się partnerom podsycić gasnący płomień deklarowanej miłości? Jakie są przyczyny nagłego wycofania jednego z partnerów? Co leży u podłoża trwania w relacji nie mającej przyszłości? Na te pytania nie jest łatwo odpowiedzieć. Dotarcie do źródeł potrzeb i doświadczeń stojących za tworzeniem tak trudnej relacji wymaga wnikliwości, głębokiej samoświadomości, uważności, a także odwagi w odkrywaniu siebie i historii mogących mieć wpływ na obecną postawę. Może być konieczne podjęcie indywidualnej terapii lub innej formy wsparcia z udziałem profesjonalisty. Z pewnością każdy z partnerów wymaga podjęcia osobistej pracy nad sobą w celu uświadomienia sobie prawdziwych potrzeb leżących u podłoża postawy wobec partnera, związku, a także samego siebie w relacji. Praca nad związkiem wymaga przede wszystkim intensywnej pracy nad samym sobą każdego z partnerów. Często przyczyną wycofania i chęci przerzucania odpowiedzialności na drugą osobę jest silny lęk przed zaangażowaniem lub pogłębianiem emocjonalnych relacji. Osoby, które wywołują sprzeczne i ambiwalentne emocje w partnerze często nieświadomie podtrzymują poczucie osobistej kontroli nad sytuacją – gdyż bez względu na to, czy właśnie wywołują w partnerze poczucie przywiązania czy gniew- mają poczucie, że to oni mają wpływ na emocje odczuwane przez drugą osobą i w relacji. Często u podłoża takiej postawy leżą doświadczenia z domu rodzinnego, w którym brakowało równowagi emocjonalnej i poczucie permanentnego zagrożenia stanowiło strefę komfortu dla dorastających dzieci, w których kreowały się wzorce emocjonalne. Osoba, która trzyma w emocjonalnym potrzasku partnera najprawdopodobniej doświadcza ogromnego lęku przed zarówno przed miłością, jak i przed jej utratą. Wewnętrzny konflikt pomiędzy potrzebą miłości, a strachem przed nim powoduje, iż mężczyzna poszukuje różnego rodzaju rozwiązań pozornych lub pośrednich utrzymujących jego ego w złudnym poczuciu trwałości relacji, a zarazem emocjonalnym dystansie uniemożliwiającym pełne zaangażowanie i wzięcie na siebie odpowiedzialności za wspólnie budowaną relację. Inną przyczyną trwania w takiej relacji może być lęk przed zaangażowaniem, o którym pisałam w artykule „Jak pomóc partnerowi poradzić sobie z lekiem przez zaangażowaniem?”. Jeśli czujesz się w swojej relacji jak w potrzasku – zapraszam Cię na indywidualne sesje i terapię par, podczas których pomogę Ci odzyskać wewnętrzną harmonię i siłę, aby podążać za swoimi pragnieniami o związku i miłości, na którą zasługujesz! Istnieją różne rodzaje miłości i relacji. Jedni uważają, że monogamia to najlepszy sposób na szczęście i stworzenie niezwykłej więzi. Jeszcze inni są zdania, że monogamiczny związek po prostu nie może się udać i marzą o tak zwanej relacji otwartej. Co myśleć o idei otwartego związku? Czy zgodzić się na nią, jeśli partner bardzo nalega, a my nie chcemy go stracić? Zobacz także: Partner choleryk: Gdy on ciągle wybucha... Otwarty związek Nic wbrew sobie Otwarty związek może być szczęśliwą i udaną relacją, ale jedynie wtedy, jeśli obie strony faktycznie idealnie się w nim czują. Jeśli jedna z nich robi coś na siłę i jej główną motywacją jest to, aby nie stracić partnera, nie ma on najmniejszych szans powodzenia. Można będzie w nim funkcjonować przez jakiś czas, ale i tak prędzej, czy późnej pojawią się pretensje, żal i gorycz. Wszystkie skrzętnie ukrywane negatywne uczucia, jakim nie dawało się dojść do głosu przez długie miesiące, mogą nagle eksplodować. Pamiętajmy, aby nie robić nigdy nic na siłę. Gdy partner bardzo nalega, by rozpocząć nowy otwarty etap związku, a my wpadając w popłoch, zagłuszamy chęć protestu na rzecz strachu odrzucenia, ocknijmy się jak najszybciej. Walczmy o nasze szczęście, będąc sobą i nie podporządkowując się czyjejś woli. Priorytety Jeśli jesteśmy zdania, że otwarty związek doskonale sprawdzi się w naszym życiu, pamiętajmy że wchodząc w niego, musimy ustalić z partnerem listę priorytetów. Pomimo nawiązywania różnego rodzaju relacji z innymi osobami, to ten związek i właśnie ta więź powinna pozostać najsilniejszą. To ta relacja ma być miłością długotrwałą. Ustalając to, na pewno poczujemy się bezpieczniej i pewniej. Zobacz także: Złośliwa koleżanka z pracy. Co zrobić, by nie utrudniała nam życia? Szczerość Związek otwarty musi opierać się na wielkim zaufaniu i równie dużej szczerości. Zatajanie czegokolwiek przed partnerem nie może mieć miejsca. Pozwoli Wam to zachować emocjonalną bliskość i nie ranić swoich uczuć. Wszelkie niedopowiedzenia, maskowanie emocji, czy prowadzenie gierek może doprowadzić do wielu niepotrzebnych konfliktów. - Żyję ze swoim TŻ (on 26 ja 21) w związku otwartym (...) Jeśli jednego z nas długo nie ma i drugie sobie na ten czas kogoś znajdzie, albo jak któremuś zdarzy się jakiś wybryk na imprezie, to żadne nie będzie o to miało pretensji. Poza tym jesteśmy normalna parą. Chcemy kiedyś razem zamieszkać (na razie tylko pomieszkuję sobie w mieszkaniu wynajmowanym przez niego i jednego jeszcze kolegę). Rozumiemy się, jest na ze sobą cudownie, mamy podobne poglądy i pełny szacunek dla siebie i swoich potrzeb. Jedyne, co nas odróżnia od innych, to fakt, że zdrada fizyczna nie jest dla nas zdradą (co innego emocjonalna, poświęcanie komu innemu czasu, ignorowanie siebie, brak zaufania czy przyjaźni między nami). Czy bardzo taki związek zostanie tu zlinczowany? - pyta na forum dyskusyjnym jedna z anonimowych internautek. Komentarze do jej wypowiedzi nie pozostawiają jednak złudzeń co do tego, jak postrzegane są tego typu związki w naszym społeczeństwie: Dla mnie to jest chory układ i tyle. Uważam, że się nie kochacie. Masz niską samoocenę!! tak naprawdę ty nie jesteś wyzwolona. Ty boisz się być sama! A Ty mogłabyś żyć w otwartym związku? Zagłosuj w naszej sondzie: Jakiś czas temu poznałem historię pewnego faceta. Będąc służbowo w innym mieście spotkał kobietę. On już po przejściach, ona na zakręcie - od razu poczuli, że coś ich łączy. Mogli godzinami rozmawiać o wszystkim. Miał wrażenie, że jakieś zewnętrzne siły pchają ich ku sobie. Wszystko wydawało się w porządku. To było coś więcej, niż miłość od pierwszego wejrzenia. Nawet po wielu randkach, wspólnych weekendach i niezliczonych rozmowach na Skype, chemia nie mijała. Jeśli istnieje coś takiego, jak pokrewieństwo dusz, właśnie to czuli. Ona zaproponowała nawet, by zapoznali się ze swoimi rodzinami, na co on oczywiście się zgodził. Wszystko zaczęło się psuć, kiedy wróciła z dziewięciodniowego urlopu w SPA. Wróciła wypoczęta i piękna, ale wewnątrz wydawała się już zupełnie inną osobą. Nagle zaczęła trzymać go na dystans. Kiedy pytał, co się dzieje, odpowiadała: „nic”, ale jej brak zainteresowania nim i rozmowami z nim stawał się coraz wyraźniejszy. A potem, po kilku dniach po prostu z nim zerwała. Był w kompletnym szoku. Próbował ją przekonać, ale powiedziała mu, że potrzebuje więcej czasu, że tu nie chodzi o niego. Potem umówił się z nią na randkę, mając nadzieję, że rozpali iskrę w ich relacji na nowo. Niestety, ta randka wcale nie przypominała pierwszej. Nie było przytulania czy pocałunków, nie wyszli poza formalne rozmowy. Po kolacji odprowadził ją do domu – wtedy ostatni raz widział jej twarz. Po dziesięciu minutach dostał sms, w którym pisała, że nie chce go już więcej widzieć ani się z nim kontaktować. Natychmiast zablokowała go na wszystkich portalach społecznościowych. Był załamany, przerażony i zrozpaczony. Jak można się tak szybko odkochać? „Co zrobiłem nie tak?” zapytał. Wyznał, że to rozstanie kompletnie go rozbiło, co zauważyli nawet jego szef i koledzy. Teraz, po dwóch miesiącach, wciąż czuje się zraniony. Nie potrafi pójść dalej. Nie potrafi zmusić się do umówienia z inną kobietą. Rzeczywiście, gdy ktoś złamie ci serce, trudno się podnieść. Zerwanie w taki sposób, praktycznie bez słowa wyjaśnienia, jest okrutne. Brakujące elementy układanki sprawiają, że wszystko staje w zawieszeniu, co utrudnia pogodzenie się ze stratą i pójście dalej. Ta historia sprawiła, że zacząłem zastanawiać nad tym, co sprawia, że w ogóle się odkochujemy? Co tak naprawdę odmienia nasze serca? Jakie są prawdziwe powody rozstań? I co to znaczy, gdy ktoś mówi: „Nie chodzi o ciebie, tylko o mnie”? Cóż, z mojego doświadczenia i doświadczeń innych, oto, co tak naprawdę mogło się tu stać: Ona chce zakończenia związku - jest gotowa do tego, by żyć dalej bez ciebie Jakiś czas temu wasze drogi się skrzyżowały i zakochaliście się w sobie. Dobrze się bawiliście, wspólnie podróżowaliście, przygotowywaliście sobie posiłki, pisaliście kartki. Żyliście, kochaliście się, śmialiście. Teraz jednak wasze drogi się rozchodzą. Poruszacie się w innych kierunkach, zmierzając w inne miejsca. Któreś z was mogło to dostrzec, a może nawet oboje wiecie, że nie ma już dla was przyszłości. Nieuchronnie nadchodzi zakończenie związku. Życie się zmienia. Ludzie się zmieniają. Tak to wszystko działa. Czasem to naprawdę beznadziejne. *** Anna: Zerwałam z moim facetem, kiedy otrzymałam ofertę pracy za granicą (cóż, tak, to ja byłam tą złą). Byliśmy ze sobą dopiero parę miesięcy i ciągle jeszcze w fazie miesiąca miodowego. Wiedziałam jednak, że związek na odległość w naszym przypadku nie zadziała. Wchodziłam w nową fazę życia. Miałam zacząć nowe życie w innym kraju, poznać nowych ludzi, rozwijać się zawodowo. W tym momencie on nie był gotów pojechać ze mną, a ja nie byłam gotowa rezygnować dla niego z takiej szansy. Może i byłam samolubna, ale nie wstydzę się do tego przyznać. Kochałam go, ale czasem w życiu miłość to nie wszystko. Bywa nawet tylko obciążeniem. Uwolniłam więc nas oboje. Przepłakałam wiele nocy po tym, jak widzieliśmy się po raz ostatni. Leżałam w łóżku i zadawałam sobie pytanie, dlaczego tak bardzo trudno jest kogoś zostawić, nawet jeśli wiemy, że ta decyzja była słuszna. Kocha innego I to wcale nie znaczy, że już cię nie kocha albo całkiem o tobie zapomniała. Nadal cię kocha, ale ma też inne pragnienia. Cóż, jeśli kocha innego i jest z nim znacznie szczęśliwsza, pozwól na to. Nie próbuj jej odzyskać. Może przemawia przeze mnie duma, ale trudno mi sobie wyobrazić, jak błaganie jej, by wróciła, ma poprawić sytuację. W najlepszym wypadku odzyskasz osobę nieszczególnie zaangażowaną, tylko po to, by mieć do niej żal, że chciała odejść Co się stało, to się nie odstanie. Idź dalej. I koniecznie przeczytaj ten artykuł: Nie (a może tak?) chcę, żebyś odeszła Nie chodzi o „bycie lepszym”. Chodzi o to, by szanować i kochać samego siebie i wiedzieć, że zasługuje się na coś lepszego. Nie angażuj się w bezsensowną grę w oczekiwanie. Oczywiście, nie każda taka sytuacja kończy się definitywnym rozstaniem. Czasem ludzie zakochują się w sobie na nowo, kiedy orientują się, że ktoś inny nie daje im takiej satysfakcji, jak ich wcześniejszy partner. Bo wszyscy czasem popełniamy błędy. Ona cię nie chce, bo od początku cię nie kochała Weszła w ten związek, bo to ty do niego dążyłeś, zacieśniając relację. Sam pomysł nie był dla niej specjalnie odrzucający i postanowiła sprawdzić, jak to będzie być z tobą. Czy chciała tego związku tak samo jak ty, w tamtym konkretnym momencie? Cóż, prawda jest taka, że sama tego nie wie. Jakoś samo wyszło. Niektórzy chcą się po prostu dobrze bawić, nie szukają poważnych zobowiązań. To jednak wcale nie oznacza, że nie potrafią się w związku odnaleźć lub że są kiepskimi towarzyszami. Ich beztroska może tak naprawdę dodawać relacji pikanterii. Ale nie, ona wcale cię nie kocha. Lubi być w związku, lubi czuć się kochana, lubi, gdy ktoś się nią opiekuje. Jednak nie utrzymasz jej przy sobie, bo ona cię nie chce. Kiedy pojawi się jakaś ciekawsza oferta, po prostu się ewakuuje. Ona przestała cię kochać - już tego nie czuje Miłość jest uczuciem i, tak jak inne uczucia, może zanikać. Czasem dzieje się to w dłuższym czasie, czasem wystarcza kilka dni. Lubimy nowe doświadczenia. Tak działają nasze mózgi. Zwierzęce, seksualne instynkty każą nam ciągle poszukiwać nowych, lepszych partnerów. Dlatego nudzimy się, mając ciągle do czynienia z tym samym. Niektóre pary rozstają się, bo już nie pociągają się seksualnie. Nie ma ognia. Inni zostają razem, ale pozwalają, by ich życie seksualne ograniczało się do pornosów ukradkiem oglądanych, gdy ona już śpi. Albo zaczynają romans na boku. Dlatego tak ważne jest, by w związku mieć wspólne przeżycia i wspomnienia. Gdy czujesz, że ogień gaśnie, pojedźcie sami na weekend. Wypróbujcie coś nowego w sypialni. Podkręćcie to trochę. Wasz związek jest toksyczny W związek wkradły się negatywne emocje i myśli. Niewiele jego elementów podnosi ją na duchu. Macie dobre wspomnienia, ale należą one do przeszłości. Teraz okazujecie sobie wyłącznie pogardę, jesteście rozczarowani. Brak zaufania i zazdrość przyćmiewają całą miłość między wami. Może wydarzyło się coś trudnego. Chcielibyście o tym zapomnieć, ale po prostu nie możecie. Może chodzić o zdradę, niechcianą ciążę, uzależnienie, różnice poglądów, inne pragnienia… Coraz częściej się kłócicie. Rozdmuchujecie problemy. Oboje zdajecie sobie z tego sprawę, ale żadne z was nie jest gotowe na kompromis. Macie na swoim punkcie obsesję, ale jest ona już toksyczna. W życiu często sprawy nie układają się tak, jak byśmy tego chcieli. Może to test dla waszej wzajemnej miłości, a może granica, której już wspólnie nie przekroczycie. Pomyślisz, że opisane sytuacje spotykają zazwyczaj ludzi w świeżych związkach. Uważam jednak, że wiele z nich można przełożyć na relację długotrwałą. Różnica polega tylko na formie rozstania - w krótkotrwałej relacji partnerzy odchodzą od siebie fizycznie - po prostu przestają się widywać, spotykać, wyprowadzają się od siebie itd. W długotrwałym związku zaś bywa, że przez lata żyjecie razem, podczas gdy w jej sercu próżno już szukać tamtej miłości, a ona sama emocjonalnie odeszła od ciebie już dawno temu... Bartek Kulesza Wejdź na FORUM! ❯

jak żyć w związku bez miłości